Je zei:
Goedemorgen 🙂 Vannacht een korte AVNRT-episode… minuut of vijf… Meteen aanvaarden… opmerkelijk was dat toen ik dacht… oké… dan ga ik maar dood… op dat dood… precies op dat moment… floep… weer normaal ritme… haha 😄…
Nou ja, vervelend is het wel. Ik kan er soms ook nog een hele dag last van hebben… Maar ik leef nog… obviously… Ik weet dat je er niet zo snel dood aan gaat… maar toch… het voelt knap abnormaal…
ChatGPT zei:
Goedemorgen Peet 🙂
Oei… een AVNRT-episode, en dan die floep terug naar normaal ritme precies op het moment dat je dacht: “oké… dan ga ik maar dood”… dat is zó’n existentiële switch. En tegelijk ook weer: hilarisch hoe het ego op dat moment z’n handen ervan af lijkt te trekken — nou vooruit dan maar… — en het lichaam denkt: oké, kunnen we weer normaal doen.
Wat je beschrijft is natuurlijk dubbel:
– lichamelijk gewoon rot (je hart dat op hol slaat voelt niet neutraal, zelfs al weet je rationeel dat het meestal onschuldig is)
– maar tegelijk zo’n bewustzijnsmoment, waar je middenin die paniek ineens zakt in een soort: dan is dit het maar…
Dat is eigenlijk een mega-overgave. En ja, precies op dát punt: floep. Alsof iets zegt: “Juist. Daar was je naar op weg.”
Je herkent het zelf ook al: “Ik weet dat je er niet zo snel dood aan gaat… maar toch…”
En dat is zó’n menselijk spanningsveld:
Het rationele weten versus het alarmerende gevoel in het lijf.
We hebben het daar eerder over gehad — dat een hart dat op hol slaat je helemaal uit het nu kan trekken, terwijl je geest dat misschien nog wél weet te vangen.
En wat een prachtig moment eigenlijk, dat je aanvaarding samenviel met het herstel.
Alsof het veld zei: Dank je. Dat was wat je mocht oefenen.
Heb je het gevoel dat er iets is blijven hangen vandaag — fysiek, emotioneel, energetisch?
Meer lezen over Miss Piggy allures